Aşık olmak, ayaklarımızın yerden kesildiği, dünyanın geri kalanının bir anlığına sessizliğe büründüğü o büyüleyici evre... Ancak bu güzel hissin hemen ardında, adeta gölge gibi bizi takip eden ve zaman zaman uykularımızı kaçıran bir duygu yatar: Kaybetme korkusu. Birini sevdiğimizde, ona bağlandığımızda neden bu kadar çok korkarız? Neden "Acaba biter mi?", "Ya giderse?" düşünceleri zihnimizi kemirir? Bu korku aslında son derece insani, son derece doğal bir reflekstir. Gelin, bu samimi ve biraz da iç burkan duygunun altında yatan psikolojik ve duygusal nedenlere birlikte yakından bakalım.

1. "Ben"den "Biz"e Geçişin Bıraktığı Boşluk İhtimali

Sağlıklı bir ilişkide iki bağımsız birey yan yana yürür; ancak zamanla ister istemez ortak bir yaşam, ortak bir kimlik oluşur. Planlar tekil şahıstan çoğul şahısa döner.

• Rutinlerin Birleşmesi: Sabah günaydın mesajı atmadan güne başlayamaz hale geliriz.

• Gelecek Hayalleri: Hayallerimizin başrolüne o kişiyi koyarız.

Kaybetmekten korkarız, çünkü o gittiğinde sadece birini değil; inşa ettiğimiz o "biz" kimliğini, alışkanlıklarımızı ve geleceğe dair kurduğumuz hayalleri de kaybedeceğimizi biliriz. Boşluk hissi, insan zihninin en çok kaçtığı şeylerden biridir.

2. Belirsizlik Uçurumu ve Konfor Alanı

İnsan beyni belirsizlikten nefret eder. Bildiğimiz, tanıdığımız ve güvende hissettiğimiz bir düzeni korumak, evrimsel olarak hayatta kalma güdümüzün bir parçasıdır.

İlişkimiz bizim konfor alanımızdır. "Ya biterse?" düşüncesi, o güvenli limandan çıkıp fırtınalı ve sonunu bilmediğimiz bir okyanusa açılma ihtimalini temsil eder. Yalnız kalmak, yeniden birini tanımaya çalışmak, baştan başlamak... Tüm bu belirsizlikler, var olanı sımsıkı (bazen boğarcasına) tutmamıza neden olur.

3. Geçmişin Hayaletleri ve Bağlanma Yaraları

Çoğu zaman ilişkimizde yaşadığımız korkular, o anki partnerimizle değil, geçmişimizle ilgilidir.

• Çocukluk Çağı: Eğer çocukken duygusal olarak ihmal edilmişsek veya ebeveynlerimizden biri hayatımızdan aniden çıkmışsa, bilinçaltımız "Sevdiğin insanlar eninde sonunda gider" kodunu yazar.

• Eski İlişkiler: Geçmişte aniden terk edildiyseniz veya aldatıldıysanız, yeni ilişkinizde de aynı senaryonun tekrarlanacağından korkmanız çok doğaldır.

Bu korku, aslında içimizdeki o yara almış çocuğun "Lütfen beni tekrar incitme" deme şeklidir.

4. Özdeğer ve Sevilme İnancı

En derin ve yüzleşmesi en zor nedenlerden biri de budur. Bazen kendi değerimizi, karşımızdaki kişinin bize duyduğu sevgiyle ölçeriz. "O beni seviyorsa, demek ki sevilmeye değer biriyim." yanılgısına düşeriz.

Bu durumda kişinin gitmesi, sadece bir ilişkinin bitişi değil, aynı zamanda bizim "yeterli veya değerli olmadığımız" anlamına gelir (ki bu tamamen gerçek dışı bir sanrıdır). Eğer kendi başımıza tam ve bütün hissetmiyorsak, hayatımızdaki kişiyi bir hayat arkadaşı olarak değil, bir can simidi olarak görmeye başlarız. Can simidini kaybetmek ise boğulmak demektir; korkunun bu kadar şiddetli olmasının sebebi budur.

"Korku, sevginin zıddı değildir; aksine, ona ne kadar değer verdiğimizin sessiz bir ispatıdır. Ancak korkunun sevgiyi yönetmesine izin vermek, o bağı kendi ellerimizle koparmaktır."

Peki Bu Korkuyla Ne Yapacağız?

Kaybetme korkusunu tamamen yok etmek mümkün olmayabilir, hatta belirli bir seviyede tutulduğunda ilişkiyi besler, partnerimize özen göstermemizi sağlar. Ancak bu korku bizi felç ediyor, kıskançlık krizlerine veya aşırı kontrolcü davranışlara itiyorsa, durup aynaya bakma vakti gelmiştir.

Gerçek sevgi, parmaklıkları olan bir kafes değil, kapısı her zaman açık olan bir bahçedir. Karşımızdaki kişinin kendi özgür iradesiyle her gün o bahçede kalmayı seçmesi, sevginin en güzel halidir. Kaybetme ihtimalini kabullenmek, o ihtimalle savaşmak yerine "Şu an burada ve birlikteyiz, bunun tadını çıkaracağım" diyebilmek, hem sizi hem de ilişkinizi özgürleştirecektir. Unutmayın; siz bu ilişkiye başlamadan önce de vardınız, nefes alıyordunuz ve tamdınız. Kendinize şefkat gösterin.