Bir ilişkide faturaları yarı yarıya ödüyor, ev işlerini kağıt üzerinde eşit paylaşıyor olsanız bile, içten içe kendinizi partnerinizden çok daha yorgun hissediyor olabilirsiniz. Bu eşitsizliğin kaynağı genellikle kimin daha çok bulaşık yıkadığı değil; o bulaşıkların yıkanması gerektiğini kimin fark ettiği, kimin hatırlattığı ve kimin organize ettiğidir.

İlişkilerdeki görünmeyen yük, sadece fiziksel görevleri değil; ortak bir yaşamı sürdürebilmek için arka planda sürekli çalışan zihinsel ve duygusal emeği ifade eder. Bu yük, partnerlerden birinin ilişkinin görünmez "proje yöneticisi" haline gelmesi durumudur.

Bu sessiz yorgunluğu iki temel başlık altında somutlaştırmak mümkündür:

• İlişkinin Proje Yöneticisi Olmak (Zihinsel Boyut): Fiziksel bir iş yapmaktan ziyade, o işin yapılmasını sağlayan organizasyon sürecidir. Örneğin; çöpü partneriniz döküyor olabilir ama o çöpün dolduğunu takip etme ve ona "Çöpü dökebilir misin?" deme görevi sizdeyse, zihinsel yük hala sizin omuzlarınızdadır. Evde zeytinyağının bitmek üzere olduğunu fark etmek, partnerinizin ailesinin özel günlerini hatırlamak, tatil planının detaylarını düşünmek veya akşam ne yeneceğine karar vermek tamamen bu görünmeyen mesainin bir parçasıdır.

• Ortamın Termostatı Olmak (Duygusal Boyut): İlişkinin duygusal iklimini tek başına ayakta tutmaya çalışma halidir. Partneriniz işten stresli geldiğinde onun modunu yükseltmeye çalışmak, bir tartışmadan sonra sorunu çözmek için o zor konuşmayı başlatan taraf olmak, ilişkideki mesafeyi fark edip yakınlaşma yolları aramak sessiz ama oldukça ağır bir duygusal yüktür.

Bu Yük Bize Kendimizi Neden Yalnız Hissettirir?

Görünmeyen yük sürekli tek bir kişinin omuzlarında kaldığında, o ilişkideki romantik dinamik usulca şekil değiştirmeye başlar. İlişki, iki eşit yetişkinin paylaştığı bir yolculuk olmaktan çıkıp, yavaş yavaş "yönetici ve asistan" ya da "ebeveyn ve çocuk" dinamiğine kayabilir. Ben senin neyinim? karmaşası çoktan sizi ele geçirmiş durumdadır. Yüklerden partnerinizin hayatınızda nereye ait olduğunu bilemez duruma gelirsiniz. 

Sürekli "Ne yapmalıyım?" sorusunu soran, yönlendirilmeyi bekleyen bir partnere karşı hissedilen o romantik çekim ve cinsel arzu zamanla azalabilir. Çünkü beynimiz, sürekli organize etmek ve yönetmek zorunda kaldığı birine karşı derin bir rahatlama ve teslimiyet hissi duymakta zorlanır. İlişkiyi asıl yıpratan şey yapılmayan fiziksel işler değil; "Ben söylemeden hiçbir şey yapılmıyor" düşüncesinin yarattığı o derin anlaşılmama ve yalnızlık hissidir.