Sabahın ilk ışıkları odaya sızdığında, insan bazen uyanmaktan çok, yorgun bir rüyaya devam ediyormuş gibi hissediyor. Göğsümüzün tam ortasında, nereden geldiğini çok iyi bildiğimiz ama çoğu zaman adını koymaya korktuğumuz o ağır taşla başlıyoruz güne. Sokağa çıktığımızda yüzlerdeki o ortak dalgınlığı, insanların adımlarındaki o çekingen ve ağır yorgunluğu görüyoruz. Geçtiğimiz günlerin sancısı, haksızlığın nefes aldığı her sokağa biraz daha siniyor sanki.

Böyle anlarda, insanın kendi iç dengesini korumaya çalışması, fırtınalı ve karanlık bir denizde küçük bir ahşap sandalı yüzdürmeye benziyor.

Ahlaki Zedelenmenin Sessiz Ağırlığı

Bazen psikolojideki o soğuk terimleri, kitap sayfalarında değil de otobüs camından dışarı dalıp giderken yaşıyoruz. İnandığımız değerlerin, adaletin ve merhametin gözlerimizin önünde ufalanışını izlemek, içimizde sadece sıradan bir stres yaratmıyor. Bizler, dünyanın güvenli ve adil bir yer olduğuna dair o en temel, en masum inancımızın yaralanışına şahit oluyoruz. Buna "ahlaki zedelenme" diyorlar.

İnsan bunu hissettiğinde, boğazında düğümlenen o yumrunun, o tükenmişlik hissinin aslında ne kadar haklı, ne kadar insani bir tepki olduğunu fark etmeye ihtiyaç duyuyor. Bu bir zayıflık değil; aksine, içimizdeki insanlığın hala hayatta olduğunun sızılı bir kanıtı.

Sahte Gülücüklerin Ağırlığını Bırakmak

Etrafımız bazen "her şey güzel olacak" diyen sığ seslerle, içi boş bir pozitiflikle çevriliyor. Oysa insan, canı yanarken o maskeyi takmanın, bardağın dolu tarafını aramanın ne kadar tüketici olduğunu zamanla anlıyor. Bazen bardağın dolu tarafı olmuyor. O acıyı, o öfkeyi uyuşturmadan hissetmek, içimizdeki adalet terazisinin hala çalıştığını hissettiriyor. Gülücümek zorunda olmadığımızı, yorgun düşmeye hakkımız olduğunu bilmek, ruhumuza derin bir nefes aldırıyor.

Küçük Çemberlerdeki Büyük Sığınaklar

Peki bu koca dünyayı değiştiremediğimizde, adaletin terazisi bozulduğunda ne yapıyoruz? Devasa sistemlerin karşısında küçücük kaldığımızda, insan o çaresizlik hissinin buz gibi sularından çıkmak için tutunacak bir dal arıyor. Belki dünyadaki tüm adaletsizlikleri bir günde çözemeyeceğimizi kabullenmenin burukluğunu yaşıyoruz...

Ama sonra, kapının önündeki bir kedinin başını okşarken, haksızlığa uğramış bir dostumuzun gözlerinin içine bakıp elini tutarken buluyoruz kendimizi. Kendi küçük dünyamızda, adımlarımızın yettiği o mikro çemberde adaleti, inceliği ve şefkati yaşatmanın, koca bir çöle bir damla su bırakmak gibi olduğunu hissediyoruz. Kontrol edebildiğimiz o minicik alan, bir anda en büyük sığınağımız oluyor.

Birbirimizin Gerçeğine Şahitlik Etmek

Böyle zamanlarda en çok birbirimizin gözlerindeki o "seni anlıyorum" bakışına sığınıyoruz. Yalnız başımıza odalarımızda büyüyen o çaresizlik hissi, aynı acıyı paylaşan başka bir kalple yan yana geldiğinde hafifliyor. Birbirimizin gerçeğine şahitlik ediyoruz. "Delirmiyorsun, ben de görüyorum, ben de aynı ağırlığı taşıyorum" fısıltısı, dünyadaki en güçlü iyileştiricilerden birine dönüşüyor.

Ve sonra bir akşamüstü, yorgun argın eve döndüğümüzde, kendimize özenle sıcak bir çay demlemenin, sevdiğimiz bir şiiri okumanın bencillik olmadığını fark ediyoruz. Aksine, o çayı içerek, o nefesi alarak ruhumuzu hayatta tutuyoruz. Çünkü biliyoruz ki, içimizdeki o adalet ve iyilik arzusunu yarınlara taşıyabilmek için, önce o bedenin ve ruhun ayakta kalması gerekiyor. Yaşamaya devam etmek, şefkatli kalmakta inat etmek, gürültülü bir dünyada sessiz ama çok güçlü bir direnişe dönüşüyor.

Bütün bu fırtınanın içinde ruhumuza nefes aldıracak, bizi yeniden kendi özümüze bağlayacak o küçücük sığınakları bulmak, karanlıkta birbirimize çaktığımız küçük kibrit alevleri gibi...

Sahi, dünyanın bu ağır gürültüsünden biraz olsun uzaklaşıp soluklanmak istediğinizde, kendi küçük çemberinizde sığındığınız, size "hala buradayım" hissini veren o tanıdık liman neresi oluyor?