Hayatım boyunca hep görünmez çocuktum kimse görmezdi beni hep en çirkini en huysuzu en çekilmeziydim ailemin ve çevremin gözünde ama kimse ne yaşadığımı bilmiyordu henüz 7 yaşındayken kuzenimin ve amcamın istismarına uğramıştım ve bu yıllarca sürmüştü büyüdüm biraz daha bu defa hiç tanımadığım birinin tacizine uğramıştım kimseye anlatamadım ölümü denedim olmadı öylece karanlıklara hapsoldum bir gün dayanamadım anneme tacizi anlattım bana teselli olmasını beklerken "herkes yaşıyor" demişti ve ben başka hiçbir şey anlatamadım sevgi ne bilmiyorum sevilmenin nasıl bir his olduğunu bilmiyorum trans bireyim bir sürece başlamak istiyorum fakat bir destekçim yok ailem din üzerinden vurup iğrenç bir manipülasyon yeteneği sergiliyor beni hayatın anlamsızlığından ve karanlığından çıkaracak birine ihtiyacım var ama öyle biri yok psikologlara gideyim diyorum maddi destek yok ailem de istemiyor ve ben kafayı yiyorum intihardan başka birşey düşünemiyorum ama kimse görmüyor 22 yıllık yaşamıma istismar taciz şiddetler sığdırıldı ama benliğim sığdırılamadı benliğimi dâhi bilmiyorum bildiğim tek şey bir gün öleceğim çok yakında yapacağım bunu ve kimsenin ruhu duymayacak öbür dünya var mı yok mu bilmiyorum ama varsa eğer kimseye hiç kimseye hakkımı helal etmeyeceğim kalbim ruhum bedenim karanlıkların derinine hapsolmuş durumda hayatta her zaman çırpındım yaşamak için bir bataklığa ittirildim çırpındıkça daha da battım bunu okuyan her kim varsa ben bu savaşı kaybettim ama dilerim ki hayat sizin için her zaman barıştan yana olur sağlıcakla kalın...